Anthi Kosma,

How can it be better stated that nostalgia is the memory of the warmth of the nest, the memory of the cherished love for the “calidum innatum.”

Gaston Bachelard, The Psychoanalysis of Fire”

The following text explores the imageries of heat. Heat, “the quality of being hot; high temperature[1] and heat´s material imagination are explored through their images, as embodied experience, as they are imprinted in the arts, in visual images collectively, visual descriptive or figurative language. The imageries of heat belong to those images that often escape us. They are not easily visible. They are felt. They need touch to emerge. In other words, they are not approached in terms of our opticocentric culture and this is why they often escape us.

The images of heat in the text are approached through a phenomenological point of view. The aim is to reveal, through observation, the diversity of these images. Images of heat as images of touch, contact, air, senses (aesthesis), security but also as pain and, in any case, as images of an invisible phenomenon. The interpretation of images of heat as non-optical images, a research beyond the rules of visual representations and their analytical approaches, gives the possibility to approach the difficulty in mapping heat and also in capturing aspects of its poetry and the fear of heat.

Heat as an image of a touch -contact-, heat as a filter -distance-, heat as shaping image -formative force-, ash -result-, lost interior -experience- but also as an intermediate body -carrier- are aspects of the imageries of heat which are presented below.


Sensation of heat and contact with it usually does not affect a particular part of the body. It affects body as a whole. Skin, this sensible surface, is the main mediator, this thermometer that gradually and accordingly warns of a rise in temperature, seeks (or not) protection, sweats, seeks to cover itself, moves away, reddens, burns. It is this warning mechanism that will mobilize the body in order to look for the cover, protection, shade, sunscreen, blouse, sweater, awning, air conditioning so that it does not hurt. The skin, an indicator between the inside and the outside, us and the heat, a milieu or a place of minglings[2]. The air is the one that carries it, which can direct heat to our lungs and, accordingly, lead through it to oxygen supply or even up to suffocation.

The air, an indistinct mixture, has a stronger claim to being our base line. Intangible, you could almost say intact; colourless and transparent, a conduit for light and colour; odourless and a vector for smell; tasteless; soundless when not driven by heat; it penetrates our bodies, ears, mouths, noses, throat and lungs, envelopes our skin: it is the medium for every signal that reaches our senses[3].

Read More

“Μια μέρα ένιωσα μια βαθιά λαχτάρα, και επιπλέον μια έντονη ανάγκη να βρίσκομαι κοντά στη γη.

Un día me sentí una profunda añoranza, e incluso una aguda necesidad de estar cerca de la tierra.

Έτσι αποφάσισα να ασχολούμαι καθημερινά με τον κήπο. [1]  

Así que tomé la resolución de practicar a diario la jardinería.” [2]

Μια μέρα έφεραν όλα* από κάποιο λουλουδάκι, ένα μικρό κλαδάκι ή δυο φυλλαράκια.

Un día cada unx* trajo algo, una flor, una ramita pequeña o dos hojas.

Επάνω στα σχεδιαστήρια άρχισαν να σχηματίζονται παράξενα ανθολόγια, συλλογές με άνθη και σχέδια.

En las mesas -de dibujo- extrañas antologías, colecciones de flores y dibujos empezaron a formarse.

Δεν κατάλαβα πότε τα χρώματα από τα πέταλα μπερδεύτηκαν με αυτά από τις νερομπογιές, ούτε πως τα σχήματα από τα φύλλα και τα κοτσανάκια έγιναν γραμμές σχεδίων.

No entendí cuando los colores de los pétalos se confundieron con los de las acuarelas, ni cómo las formas de las hojas y tallos se convertíeron en líneas de los dibujos.

Κυρίως, είναι ακόμη ακατανόητο πως η τρυφερότητα από το άρωμα και η απαλότητα των βλαστών άγγιξαν το χαρτί και διαλύθηκαν στους μαρκαδόρους και τις τέμπερες.

Principalmente, todavía es incomprensible cómo la sutilez del aroma y la suavidad de los brotes tocaron el papel y se disolvieron en los rotuladores y témperas.

Που βρήκαν τόσα και τόσο διαφορετικά λουλουδάκια;  

¿Dónde encontraron tantas flores diferentes?

Read More

“Drawing as the loss of all the non-expressed

So happy to participate with the article “Drawing process and loss and lost time” at TRACEY Journal | ISSN: 1742-3570 | Drawing and Loss 2022 | Volume 16 | Issue 1 |

Please find the hole article here and some favorite extracts above:

Drawing and loss can be approached in many ways. Loss, as an expression of a feeling, memory of a loss or literally the loss of a member that is missing, can be a configurational issue or object to configurate. Loss of vision can also be part of an antiocularcentric approach and critique (Jay, 1993).


In these cases, loss is perceived more as an unfinished image or as an image of the invisible. Lack of detail in representation, in comparison with a photographic or realistic approach, has lost something of the referential object. Or, when loss itself is the referential object, then loss is the formative force to present what cannot be presented.

In this article, we investigate drawing and loss from the process point of view. During drawing as action, an inner experience (Dewey, 2005 and Bataille, 2014) and behavior often require loss of one’s certainties, control, bias and final scopes.


Read More

Τρία μικρά αγριολούλουδα βρέθηκαν πάνω στο φυλλάδιο.

Three small wildflowers were found on the booklet.

Για την ακρίβεια τρία μικρά αγριολούλουδα βρέθηκαν επάνω από τη φράση, τον τίτλο του Προυστ, «Aναζητώντας το χαμένο χρόνο».

To be more precise, three small wildflowers were found above the phrase, Proust´s title, “In search of lost time“.

Ποιο χρόνο;

What time?

Τον παρόντα χρόνο.

The present time.

Ή, πιο σωστά, εκείνον που σε λίγο θα αναζητώ.

Or, more correctly, the one I will be in search of in a little while.

Το χρόνο που συνέβη σχεδόν ένα ξέσπασμα.

The time when almost an outbreak occurred.

Όταν κοίταξα το τραπέζι και είδα φράουλες να διαλύονται επάνω σε χαρτιά Α4, μήλα να δέχονται μπουνιές με χρώμα, λεμόνια να στύβονται πέρα-δώθε σαν πινέλα που σκορπίζουν κιτρικό οξύ και δροσερή ξινίλα στην αίθουσα, πιπεριές να γίνονται πικάντικες στάμπες, πορτοκάλια να δίνουν ρυθμό και να μετατρέπουν τη βιταμίνη C σε τοπογραφίες.

When I looked at the table, I saw strawberries being dissolved on A4 papers, apples being punched with color, lemons being squeezed back and forth like citrus brushes spreading out citric sour scent in the room, red peppers turning into spicy prints, oranges adding rhythm to convert vitamin C into topographies.

Ποιος πάτησε την μπανανόφλουδα; Πώς γλιστρήσαμε έτσι; Πώς συνέβη αυτή η παραγωγή; Πότε πρόλαβε η φράση «μην πετάτε το φαγητό» να γίνει «η γεύση του φαγητού σε αναπαραστάσεις»; Πότε πρόλαβαν να έρθουν στην επιφάνεια εικόνες όπως τα παιχνίδια που κάνουν τα παιδιά με το φαγητό; Από πότε οι «τελείες» του πουαντιγισμού (τμήμα του Ιμπρεσιονισμού) είναι φτιαγμένες από φράουλες;

Read More

Ονειρευόμενα επί τόπου |

Soñando in situ |

Τοποθεσία: λιμάνι Βόλου 
Lugar: Volos Puerto
Ομάδα: Αρχ. Σύνθεση ΙΙΙ-IV. T.A.M. Π.Θ.
Grupo: Proyectos ΙΙΙ-IV School of Architecture, University of Thessaly.

______“Για αυτό είναι απαραίτητο να εξασκηθεί το βλέμμα στο άλλο, στη διαφορά.

______Por eso se hace necesario entrenar la mirada en lo otro, en la diferencia.” [1]

Πήγαμε πάλι εκεί. Στην άκρη του λιμανιού. Στο πεδίο της έρευνάς. Από κοντά, μαζί, επί τόπου, η περιοχή ήταν διαφορετική.

Fuimos allí. De nuevo. Al borde del puerto. En el lugar de investigación. De cerca, juntos, in situ, el area era diferente.

Read More

Ζω-γράφοντας Οικο-φαντασίες

Dibujando Eco-imaginarios

>>with YanTon

Yannis Kotinopoulos (artist) & Tonia Tzirita Zacharatou (poet)

«Ποταμέ σου» είναι το παράδοξο ποιητικό κάλεσμα προκειμένου να ξαναϋπάρξει για λίγο ένα ποτάμι που έχει ξεραθεί.

“Rio tú” es una extraña poética llamada dedicada a la reaparición de un rio que se secó.

Διαβάζουμε ένα ποίημα γραμμένο στις όχθες ενός ποταμού που λείπει.

Leemos un poema escrito a orillas de un rio desaparecido.

Read More

Μια ομάδα ατόμων στην άκρη του λιμανιού βρίσκεται γύρω από ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί.

Un grupo de personas alrededor de un gran papel esta situado al borde del puerto.

Κάποιοι φαίνεται να σχεδιάζουν με κιμωλίες πάνω σε αυτό. Κάποιοι άλλοι απλά παρατηρούν.

Parece que algunas personas están dibujando con tizas. Otros simplemente están mirando.

Μάλλον απορούν. «Για ποιο λόγο; Τί είναι όλα αυτά; Είπαν, λέει, πως ήρθαμε πάλι στο λιμάνι να παρατηρήσουμε την περιοχή μελέτης».

Están bastante sorprendidos. ¿Para qué? ¿Qué es todo esto? Dijeron que venimos al puerto para observar mejor el área de estudio.

«Τώρα φτιάχνουμε ένα χάρτη για να καταγράψουμε τις παρατηρήσεις μας».

“Ahora estamos haciendo un mapa para registrar nuestras observaciones”.

Σε ένα κομμάτι χαρτί χαρτί αποτυπώνονται σε μινιατούρα τα περιγράμματα της περιοχής του λιμανιού που βρισκόμαστε.

En un trozo de papel se van dibujando en miniatura los contornos de la zona del puerto donde nos encontramos.

Τι νόημα έχουν όλα αυτά;

¿Qué sentido tiene todo esto?

Εμείς βρισκόμαστε την ίδια στιγμή στο λιμάνι, σε κλίμακα 1:1, και στο σχεδιασμένο λιμάνι, σχεδόν σε κλίμακα 1: 50.

Estamos al mismo tiempo en el puerto, en una escala de 1: 1, y en el puerto dibujado, casi en una escala de 1:50.

Ασκήσεις κλίμακας; Ασκήσεις σχέσεων, ασκήσεις μεταφοράς.

¿Ejercicios de escala? Ejercicios de relación, ejercicios de transferencia y metáforas.

Read More

Αυτή η αφήγηση είναι ουσιαστικά μια πλαστή ταυτότητα.

Esta narrativa es de identidad falsa.

Σαν ένα χνάρι που έμεινε από το πέρασμα-συμβάν από κάτι πιο πολύπλοκο.

Como un rastro que ha dejado por el pasaje-evento de algo más complejo.

Με τις λέξεις προσπαθεί να συγκεντρώσει μερικά κομματάκια μνήμης από μια δράση που όπως όλες οι δράσεις και αυτή εξαϋλώθηκε.

Con las palabras intenta recoger algunos trozos de memoria de una acción que, como todas las acciones, desvaneció.

Συγκεντρώνεται εδώ  μόνο ότι έμεινε, θραυσματάκια λέξεων και κάποια σχέδια.

Aquí solo σε recoge lo que queda, fragmentos de palabras y algunos dibujos.

Desktop Eva de Miguel Aleman

Την κυριακή 05.12 το !imprográfika παρουσίασε την ποιήτρια  ΜΚΧ, τις λέξεις και τις λογοτεχνικές της εικόνες.

El Domingo 05.12 !imprográfika presentó la poeta ΜΚΧ, sus palabras y sus imágenes literarias.

[Σχεδιαζωγράφοντας] μαζί και μόνες βασισμένες σε ένα ποίημα της ποιήτριας ΜΚΧ προσπαθήσαμε να υφάνουμε ιστορίες ταυτότητας.

[Dibujandoescribiendo] juntas y a la vez solas, basadas en un poema de la poeta MKX intentamos tejer historias de identidad.

Πέρα από τις κατηγοριοποιήσεις μεταξύ σχεδίων & κειμένων, μεταξύ κοινωνικών, εθνικών, έμφυλων και άλλων ταυτοτήτων προσπαθήσαμε μέσα από τις γραφές μας να κατανοήσουμε & να μοιραστούμε την ερμηνεία ενός ποιήματος.

Μás allá de las categorizaciones entre dibujos y textos, entre identidades sociales, étnicas, de género y otras; a través de nuestras “escrituras” intentamos comprender y compartir la interpretación de un poema.

Read More

#1 Workshop Allot[r]ópico



Υφαίνοντας [σχεδιαζωγράφοντας] ιστορίες ταυτότητας

Tejendo [dibujandoescribiendo] historias de identidad

Κυριακή 05.12 >>17:00 Athens (GMT+3) 

Domingo 05.12 >>16:00 Madrid (GMT+2)

#Εργαστήρι #διαδικτυακό #συγχρονισμένο

#Taller #Online #Vivo

Διάρκεια 1 ώρα

Duración 1 hora

Με την ποιήτρια ΜΚΧ.

Con la poeta ΜΚΧ.

Read More

Σαν τα μικροδιηγήματα, ένα σχέδιο μπορεί να αποτελείτε από πολλά μικροσχέδια, μικροιστορίες.

Like micro-stories, a drawing can be made up of many micro-drawings, micro-narratives.

anthokosmos 2021

Αυτές μπορεί να στήνονται αυθόρμητα, συχνά εντελώς τυχαία, σχεδόν πάντα όμως είναι παραθετικές, στέκονται δηλαδή η μία δίπλα στην άλλη και έχουν κάποια σχέση με αυτές. Για αυτό συνήθως χρειάζεται πολύ ώρα για να παρατηρήσεις, να «ταξιδέψεις» και να «περιηγηθείς» στις ιστορίες αυτών των σχεδίων.

These can be set up spontaneously, often completely randomly, but they are almost always in apposition. They stand next to each other and have some relationship with them. These drawings usually take a long time to observe, “travel” and “browse” their stories.

Yπάρχουν αφηγηματικά σχέδια όπου η περιγραφή προσπαθεί να πάει πέρα από την αποτύπωση και να φανταστεί νέες καταστάσεις.  Νέες «συγ-κατοικήσεις».

There are narrative drawings where the description tries to go beyond the capture and imagine new situations. New “co-habitations”.

Read More

Este domingo 2 de Mayo, por su cumpleaños, os INVITAMOS a celebrar a Javier.

Bienvenidos a un encuentro performativo de 17h a 22:30h (ES),

donde podamos participar y compartirnos en este experimento lúdico

…con sorpresa,

_______________ emoción

_____________________________y asombro…

Unirse a la reunión Zoom

Read More

Byung-Chul Han says we are self-exploiting ourselves more than ever [reblogged]

The coronavirus crisis has exacerbated many of the ills of our time. Videoconferences do not provide the same connection as human contact while rituals and community have disappeared. In this essay, the South Korean-born philosopher suggests the pandemic could provide an opportunity to radically rethink our modern way of life

A woman with symptoms of long Covid working from home in Massachusetts in August 2020. Jessica Rinaldi

The SARS-CoV-2 virus is a mirror that reflects our society. It has served to emphasize even more strongly the symptoms of the illnesses our society was suffering from before the pandemic struck. One of those symptoms is exhaustion. In one way or another, we are all feeling more fatigued and drained. This is a primordial fatigue, one that constantly haunts our existence as though it were our own shadow. During the coronavirus pandemic, we have been feeling even more worn out than usual. Even the inactivity forced upon us by lockdowns is exhausting. It is fatigue, not idleness, that reigns in the time of a global pandemic.

In my book “The Burnout Society”, which was published for the first time 10 years ago, I described fatigue as an illness of the neoliberal performance society. We voluntarily and enthusiastically exploit ourselves in the belief that we are fulfilling ourselves. What wrings us dry is not an external coercive force, but an inner imperative to be ever more productive. We are killing ourselves in a quest for fulfillment and optimization, crushing ourselves in order to perform well and give off a good image.

Read More

Ευτυχώς κανένα άτομο δεν ανέφερε τη γεύση του φιλιού.

Afortunadamente, nadie mencionó el sabor del beso.

Αν το έκαναν τότε τα πράγματα θα ήταν κάπως άβολα. Το μάθημα θα αναγκαζόταν να περάσει σε επίπεδα, πιο ιδιωτικά, να αναφερθεί σε πεδία ερωτογενή και γενικά, θα αναγκαζόταν να  «ρίξει τις μάσκες» και να μιλήσει για την συνθετότητα της αίσθησης  της γεύσης. Η παράξενη γεύση του Άλλου ατόμου. Κάποιες φορές τόσο νόστιμη, κάποιες τόσο ξένη, παράξενη. Το ταξίδι στην αίσθηση της γεύσης ή, για κάποιους, της απομάκρυνσης από τις «μητρικές» «νοστιμιές». Όσο μεγαλώνουμε και απομακρυνόμαστε από εκείνες τις πρώτες, τις οικείες, τις παραδοσιακές γεύσεις οι γευστικοί κάλυκες, λένε, διευρύνουν το ρεπερτόριο τους, εκλεπτύνονται.

Si lo huberan, las cosas serían un poco incómodas. El curso se vería obligado a pasar a otros niveles, más privados, a referirse a campos erógenos y en general, a verse obligado a “arrojarse las máscaras” y hablar de la complejidad del sentido del gusto. El extraño gusto de la otra persona. A veces tan delicioso, algunas tan extraño y raro. El viaje al sentido del gusto o, para algunos, la salida de los “manjares” de la “madre”. A medida que envejecemos y nos alejamos de esos primeros sabores tradicionales y familiares, las papilas gustativas, dicen, amplían su repertorio, se vuelven más refinadas.

Read More

Dibujar en silencio… con poesía a Javier Seguí,

sábado 10 de abril 2021 a las 20h zoom meeting

Dibujar en silencio…con poesía a Javier Seguí

Es un espacio colectivo de creación artística espontánea donde nos juntamos una vez al mes para dibujar en silencio a Javier Seguí. A veces suena música, su voz, seven dibujos o se leen escritos suyos, otras dibujamos en la pantalla. No hay reglas para dibujar solo querer participar. Un espacio libre de creación artística ingobernable.

Unirse a la reunión Zoom

Extrañeza (25/02/12)

Estar solo, sin propósitos y asistir a unacontecer inesperado, incausado.

La muerte no esuna dama quenos viene a buscar, sino la conclusión de un desgaste o un accidente.

La muerte esla detención defluir. Extrañada detención cuando viene del interiror misterioso del cuerpo, o apasionada catástrofe activa llevando el cuerpo al colapso.

Read More

Ξαφνικά οι επιφάνειες των σχεδίων έγιναν άλλες, «βγήκαν από τις σελίδες». «Drawing off the page», όπως λένε.

De repente las superficies de los dibujos se convirtieron en otras, “salieron de las páginas”. “Drawing off the page”.

Τα σχέδια έφυγαν από το οριζόντιο χαρτί ή το τετράδιο επάνω στο τραπέζι, αποχαιρέτισαν την οθόνη του υπολογιστή και απλώθηκα παντού, σε μέρη που πριν δεν φανταζόμασταν.

Los dibujos dejaron el papel horizontal o el cuaderno sobre la mesa, se despidieron de la pantalla del ordenador y se expandieron por todos lados, en lugares inimaginables.

Μια κοπέλα έβαψε-έγραψε τον τοίχο του σπιτιού της μητέρας της, κάποιος άλλος μια ντουλάπα γεμάτη «δάκρυα», κάποιος το τραπεζάκι με σκόνη στο μπαλκόνι, άλλος ένα χαρτονόμισμα, η Όλγα το δέρμα της, η Μαρία μια πήλινη επιφάνεια, η Δήμητρα επιφάνειες από πλαστικό, η Εύη ένα ύφασμα, πολλοί δοκίμασαν άλλα είδη χαρτιών όπως χοντρά χαρτόνια, χρωματιστά ή χαρτί από χαρτόκουτα.

Una mujer pintó la pared de la casa de su madre, otro un armario lleno de “lágrimas”, Yannis una mesa llena de polvo que estaba en el balcón, otro un billete, Olga su piel, María una superficie de arcilla, Dimitra pintó en superficies de plástico, Evi en un tejido, muchos probaron diferentes tipos de papel, cartulinas o papel de cartón.

Αλλά αυτό το κείμενο αφορά μια παρατήρηση.

Νο obstante, este texto trata de una observación.

Παρατηρώντας μια πρακτική, αυτή τη σχεδιασμού, της ανάδυσης των εικόνων των σχεδίων.

Observando una práctica, la del dibujar, el aparecer de las imagenes dibujadas.

Στη δική μου περίπτωση, πιο σωστά, παρατηρώντας την παιδαγωγία μιας πρακτικής.

En mi caso, más correctamente, observando la pedagogía de una práctica.

Ακόμα πιο συγκεκριμένα παρατηρώντας μια εικαστική δοκιμή. Μια δοκιμή που προσπάθησε να προκαλέσει μέσα από το απρόβλεπτο τη διαδικασία της μάθησης, μια απρόβλεπτη μάθηση.

Y, aún más específicamente observando un experimento artístico. Una tentativa que intentó provocar a través de lo impredecible el proceso del aprendizaje, un aprendizaje impredecible.

Το παροδικό, το φευγαλέο, το εφήμερο αντικατέστησαν τα σχέδια που γνωρίζαμε.

Lo temporal, lo fugaz, lo efímero reemplazó los dibujos que conocíamos.

Τα σχέδια έγιναν, όχι μόνο, γρήγορα αλλά επίσης περιορισμένης διάρκειας, διαβατάρικα.

Los dibujos se hicieron, no solo rápidamente sino, al mismo tiempo, de duración limitada, pasajeros.

Read More

«Pero los dibujos están muertos. Solo hay la acción», decía.

«Μα, τα σχέδια είναι νεκρά. Υπάρχει μόνο η δράση», έλεγε.

Cuánto le gustaban los chistes sobre la muerte.

Πόσο του άρεσαν τα αστεία για το θάνατο.

Un día en un taller, mientras estábamos hablandodibujando, para enfatizar, me tocó la mano.

Μια μέρα, σε ένα εργαστήρι, καθώς σχεδιαζαμεμιλούσαμε, στην κουβέντα για έμφαση μου άγγιξε το χέρι.

Me sorprendió. “Qué manos tan frías”, le dije.

Ξαφνιάστηκα. «Τι κρύα χέρια», είπα.

“Sabes Ansi, estoy muerto …” dijo y empezó a reir.

«Ξέρεις Ανσή εγώ είμαι νεκρός…», είπε και γέλαγε.

Desde los primeros cursos hablaba sobre la muerte. El proyectar es existenciario. “Se proyecta para la muerte”, “vivir es saber morir”, “todo es muerte”, “las obras reclaman la muerte del autor” y otros.

Από τα πρώτα μαθήματα μιλούσε για το θάνατο. Το “προβάλλω-σχεδιάζω” είναι υπαρξιακό. «Σχεδιάζουμε (προβάλουμε) για το θάνατο», «ζω σημαίνει ξέρω να πεθαίνω», «όλα είναι θάνατος», «τα έργα προμηνύουν το θάνατο του δημιουργού τους», και άλλα τέτοια.

Un día encontré a mi amiga Katerina conmocionada. “Dijo a los chicos de primer año (de la carrera) que este semestre trabajaran sobre la muerte”.

Μια μέρα βρήκα την φίλη μου Κατερίνα, ήταν κάπως αναστατωμένη. «Ρε συ είπε στα παιδάκια του πρώτου έτους ότι σε αυτό το εξάμηνο θα ασχοληθούν με το θάνατο».

En un momento también publicó dos o tres libritos titulados “Arte y muerte“.

Κάποια στιγμή έκδωσε επίσης δυο-τρία βιβλιαράκια με τίτλο “τέχνη και θάνατος».

Read More

Αυτό το ποστ αφορά τη χαρά και το παραξένεμα που έφερε μια “στενάχωρη” δημοσίευση. This post is about the joy and strangeness that occurred from a publication.

Για την ακρίβεια η χαρά και το παραξένεμα αφορούν στο πως η στενοχώρια που νιώθουμε και οι στενοί χώροι όπου ζούμε μετατράπηκαν σε λέξεις, σε εικόνες και, εν τέλει, σε κάτι από τέχνη.  To be precise, the joyful and strange feelings emerged as a result of the way we managed to turn our sorrows and griefs into words, images and, ultimately, into a kind of art.  

Ένα κείμενο του ιστολογίου, μαζί με κείμενα και εικόνες από το μάθημα «ειδικά θέματα αναπαραστάσεων» στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας την άνοιξη του 2020 σε συνεργασία με τη Φεδερίκα Μαρτελα έγιναν ένα κείμενο που συμμετείχε στο συλλογικό τόμo, “URBAN CORPORIS: UNEXPECTED”. A text of this blog, with texts and images from the lesson “Special Issues of Representations” at the Department of Architecture of the University of Thessaly in collaboration with Federica Martella formed an article which is included in the collective volume “URBAN CORPORIS: UNEXPECTED”.

Ένα βιβλίο αρχιτεκτονικής, τέχνης, φιλοσοφία και πολεοδομικών σπουδών που μέσα από διαφορετικές συμμετοχές διαπραγματεύεται τις αλλαγές που έφερε στην πραγματικότητάς μας η πανδημία του Sars-Cov2. A book of architecture, art, philosophy and urbanism to nourish the urban body. Through different contributions deals with the changing reality brought by Sars-Cov2 pandemic.

Το “στενάχωρο”, ξεκίνησε σαν ενα λυρικο κείμενο γύρω από τον αναγκαστικό εγκλεισμό που ακολούθησε το ξεσπασμα της πανδημίας του covid-19 την άνοιξη του 2020. Με αφορμή τη διπλή έννοια που έχει στην ελληνική γλώσσα το  “στενάχωρο”  [stenáchoro] ως “confined space”και ως “στεναχωρημένος”  [steno-choriménos] δηλαδή “being distressed” εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στο φυσικό και τον ανθρωπολογικό χώρο. Πως τα κοινωνικά όρια εκφράζονται στα φυσικά όρια, αλλά και πως τα φυσικά όρια δομούν τις κοινωνικές σχέσεις.  “Stenachoro” began as a lyrical text about the forced closure that followed the lockdown of the covid-19 pandemic in the spring of 2020. On the occasion of the dual meaning that ” stenáchoro ” has in Greek language [stenáchoro] as confined space” and as “saddened” [steno-choriménos] that is, “being distressed” examines the relationship between natural and anthropological space. How social boundaries are expressed in physical boundaries, but also how physical boundaries structure social relations.

Για την  παρουσίαση των “στενάχωρων” ορίων χρησιμοποιείται βιβλιογραφική αναφορά ενώ σαν case study και δεδομένα-μαρτυρίες  έχουν χρησιμοποιηθεί αποσπάσματα κειμένων και εικόνων που πραγματοποιήθηκαν στο μάθημα την περίοδο που εξετάζουμε.  For the presentation of the ” stenáchoro” boundaries, bibliographic references are used while as a case study and data-testimonies, excerpts of texts and images that took place in the course the period we are examining have been used.

Τα κείμενα αυτά προέκυψαν αυθόρμητα στα πλαίσια ενός γραφιστικού-εικαστικού  ημερολογίου που οι σπουδαστές/τριες είχαν να πραγματοποιήσουν. Τα αποσπάσματα που παρουσιάζονται εδώ, τα σχετικά με τον covid και το “στενάχωρο”, είναι εκφράσεις που περιγράφουν αυθόρμητα και “εκ του φυσικού” πτυχές της “αποκλεισμένης” καθημερινότητάς. These texts arose spontaneously in the lesson in the context of a graphic-visual diary that the students had to carry out. The excerpts presented here, about covid and ” stenáchoro “, are expressions that describe spontaneous and “natural” aspects of “excluded” everyday life.

Drawing Federica Martella
Read More

Saturday 27th at 2pm (Spain) – 3pm (Greece) free entrance


We are happy to announce that we will take part in Dreamer’s Lab Festival: 24 hours of immersive art, music, dance, meditation and healing held worldwide.

  1. Register here /Inscribirse aquí :  
  2. You will receive a password for zoom / En el correo electrónico recibes una contraseña para zoom
  3. In this link you will find our workshop / En este link encuentras el link de zoom a nuestro evento
  4. You can follow other events with the same password / Y si quieres ir a mas cosas, puedes con esa misma contraseña

un encuentro .. en memoria de Javier Seguí de la Riva

Jueves 04/03 a las 21:00 (GMT+1, Madrid)

zoom meeting:

Muerte y arte (25/02/12)

“Muerte del arte.

Muerte para el arte.

El arte es la muerte…eso otro que aparece muerto ya.

Lamuerte está en el arte porque la muerte es lo irreal (Hegel).

Lo muerto es lo absoluto en si.

La muerte no aparece ni se representa en el arte. La muerte es el arte, el abandono del obrar, lo obrado distanciado.

Arte es interrupción de una des-obra, de un hacer que deshace… que acumula abrumando, embarrando, corrompiendo (recordad “la obra maestra” de Balzac).

El Mundo de los muertos (de lo muerto) es nuestro mundo material…

De lo fijo, de lo inmóvil, de lo de’finido, de lo per-manente, … (transcendencia inmanente?).

La muerte es sección, detención, asesinato (?) por falta de suministro vital.

Existir es fluir hacia la muerte, con la muerte al fondo. Muerte como contexto radical.

Read More

un encuentro .. en memoria de Javier Seguí de la Riva

Miercoles 10/02 a las 21:00 (GMT+1, Madrid),

“La huella del autor está sólo en la singularidad de su ausencia”. Foucalt en “¿Qué es un autor?

Mis obras

Hasta ahora no había tenido la nítida sensación de que mis obras son certificados de mi muerte. Puertas infranqueables, estáticas, que proclaman mi ausencia, residuos indestructibles que me relegan a un pasado pretérito inmemorable…inalcanzable.

Estoy frente a mis obras y no soy capaz de imaginarme como su autor…son como todas las demás obras, puras figuras agenas…que ocultan y disulven su producción…dejando la sorpresa de algo que las ejecutó, desdela dinamicidad historificada de alguien ya des-aparecido.

Sólo puedo ver mis obras como productos de un loco enajenado que ya no puedo recordar. Como estadios dinámicos germinales ocurridos en un organismo ausentado.”

Javier Seguí de la Riva en ” Arte y Muerte”,

Fragmento del texto “Exposición (3) (05/10/11) Dibujos de Javier Seguí en el pasillo y aulas de los Másteres de ETSAM” en Cuadernos del Instituto Juan Herrera de la Arquitectura de Madrid. 2012, p.14

El libro de Guillermo, “30 para ser feliz a los 30” me sorprendió.

Los últimos veinte años leí, no pocos, libros de autoayuda-psicología etc. Psicología cognitiva, positiva, de creatividad, de fluir, de escribir mejor, de hacer una tesis, de relaciones, de ganar tu vida, de inteligencia sentimental, una lista sin fin.

Sin embargo, el libro de Guillermo, fue bastante distinto.

Lo leí todo.

Claro sin seguir un orden, del primer capítulo al último y de todas combinaciones.

Me han encantado muchas cosas.

Siempre nos extraña lo que ignoramos.

Escribir en primera persona.

Leer un libro dicen que es, frecuentemente, una conversación con el autor.

Sabía que Guillermo dibujaba bien.

Así que casi nunca le había “escuchado” tanto.

Y fue magnífico este mono[dia]logo a pesar que faltaban los bares madrileños y las cañas.

Los 30 puntos ocultos

Desde luego, en ello, destaca su generosidad y apertura.

Exteriorizar para tener conciencia y compartir lo aprendido, dice.

Pero en este caso se aprende con un ritmo.

Read More

«Στον έξω κόσμο που θα βγεις, έλα και πες τι βρήκες.» “En el  mundo afuera donde vas a salir, ven y di lo que encontraste”.

Βγήκα για μια ανάγνωση κάτω από τον ήλιο. Salí a leer bajo el sol.

Να «διαβάσω» τα καινούργια «γραπτά» της Γιώτας Τεμπρίδου. Para “leer” los nuevos “escritos” de Giota Tembridou.

Βλέπεις αυτή τη φορά “έγραψε” και εικόνες: σχεδιάκια, σκετσάκια, μικροσχόλια, μικροζωγραφιές, μικρογραφίες, πικτογράμματα, γραφιστικές σημειώσεις, σημειάσεις, εικονογραφές, marginalia ή και doodles. Es porque esta vez “escribió” también unas imágenes: dibujitos, bocetos, croquis, micro comentarios, micropinturas, miniaturas, pictogramas, notas gráficas, notas de ilustraciones, marginales o garabatos.

Δηλαδή, αυτή τη φορά, οι γραμμές της πένας της Γιώτας δεν έγιναν γράμματα, δεν θέλησαν να συσχετιστούν με κάποιο φωνήεν ή σύμφωνο, αρνήθηκαν να ζευγαρώσουν και να γίνουν συλλαβές, αντιστάθηκαν σε παρατάξεις που θα τις μετέτρεπαν σε λέξεις και προτίμησαν να κινηθούν απείθαρχα, ασύντακτα, θα λέγαμε ακόμα και άναρχα. Es decir, esta vez, las líneas de la pluma de Giota no se convirtieron en letras, parece que no querían asociarse a una vocal o consonante, se negaron a emparejarse y convertirse en sílabas, se resistieron  a ponerse en fila para formar palabras y preferieron moverse de modo rebelde, sin sintaxis, casi anárquico.

Από την άλλη, οι γραμμές που έγιναν σχέδια, και όχι λέξεις, ίσως κάτι να κρύβουν ή και να κρύβονται γιατί θέλουν να γράψουν για άλλα πράγματα, πιθανότατα ανείπωτα, άλαλα, άρρητα, άφωνα. Por otro lado, las líneas que se convirtieron en dibujos, y no en palabras, quizás están ocultando algo o se esconden porque quieren escribir sobre lo tácito, lo mudo, lo indecible, lo silencioso.

Σίγουρα οι αναγνώστες των ζικ ζακ γραμμών της Γιώτας κάτι από όλα αυτά θα υποψιάζονται και θα νιώθουν καθώς παρακολουθούν τις λαβυρινθώδεις, ζικ ζακ και χωρίς σκοπό διαδρομές. Seguramente los lectores de las líneas zig zag de Giota algo de todo esto sospechan y sienten mientras observan las rutas laberínticas, en zig zag y sin rumbo.

Είναι άραγε οι χαράξεις της οι διαδρομές του εγκλεισμού μας σε μινιατούρα; Acaso, ¿son sus grabados los caminos de nuestro confinamiento en miniatura?

Κλεισμένες στα διαμερίσματα, οριοθετημένες στον «προσωπικό» μας χώρο υποχρεωμένες σε ένα ασταμάτητο πέρα δώθε εδώ δίπλα μονάχα. Encerradxs en los apartamentos, limitadxs a nuestrx espacio “personal”, obligadx a una ida y vuelta solamente aquí y allá.

Οι άναρχες γραμμές της Γιώτας από μια άλλη πλευρά είναι φοβερά πειθαρχημένες (σε ισότητα μεταξύ τους), σε τάξη (τη δική τους φυσικά τάξη), με ρυθμό (τικ τικ τακ, στρίβουμε κάθε δυο ζικ ζακ), σε σταθερή ένταση και τόνο (μια απόχρωση) και κυρίως πάντα εντός κάποιων ορίων, εντός πλαισίων (επιβαλλόμενων ή αυτοεπιβαλλόμενων). Sin embargo las líneas anárquicas de Giota son a la vez terriblemente disciplinadas (en igualdad entre sí), en orden (su propio orden), con ritmo (tick tick, giramos cada dos zigzags), en constante intensidad y tono (un matiz) y principalmente siempre dentro de unos límites y un contexto (impuesto o autoimpuesto).

Μα αν εμείς και οι γραμμές βρισκόμαστε κάπως έτσι, εντός ορίων το σίγουρο είναι πως η Γιώτα έχει ξεφύγει από καιρό από τους περιορισμούς, όπως, και από πολλά δίπολα και στερεότυπα. Pero si nosotrxs y las líneas estamos condenadxs, dentro de unos límites la certeza es que Giota hace tiempo que se ha escapado de ellos como también de muchos dipolos y estereotipos.

Read More

Θυμάσαι την άνοιξη όταν μας έκλεισαν; Remember last spring when they got us closed in?

Λες να μας κλείσουν πάλι μέσα; Do you think they will get us closed in again?

Τελικά μας έκλεισαν μέσα. Eventually, they got us closed in.

Κλειστήκαμε. We got closed in.

Συνήθως λέγαμε κλείστηκε σε μοναστήρι, κλείστηκε στο σπίτι για να διαβάσει, για να παραδώσει, γιατί είναι άρρωστος, για να κάνει φασίνα, να κατεβάσει τα χειμωνιάτικα, να φτιάξει γλυκά, για να προσέχει τα παιδιά, την κατάκοιτη γιαγιά. We used to say, s/he closed her/himself in a monastery, s/he closed her/himself in the house to study, to finish a project, because s/he is sick, to do the housework, to get out the winter wardrobe, to make sweets, to take care of the children, the bedridden granny.

Είχαν αυτά τα κλεισίματα μια βούληση. These closures involved some kind of a will.

Λέγαμε ακόμη πως τxν έκλεισαν στο δωμάτιο τιμωρία, στην φυλακή, στην κλινική, στο κλουβί με τους τρελούς ή (πιο σεξιστικά) στο κλουβί με τις τρελές ή σε άλλα σωφρονιστικά ιδρύματα. Σε αυτή την περίπτωση είναι κλεισίματα επιβαλλόμενα από το νόμο, τους άλλους, τις συνειδήσεις, την κουλτούρα και τις ιδεοληψίες.  We used to say s/he got closed in her/his room for punishment, in prison, in a clinic, in La Cage aux Fous or (in a sexist perspective) aux Folles or other correctional facilities. In this case, closures are imposed by law, others, consciousness, culture and perceptions.

Εκτός από τα επιβαλλόμενα κλεισίματα υπάρχουν και άλλα πιο δύσκολα, σχεδόν ανοσολογικά, ή του χαρακτήρα. Apart from imposed closures, there are other kinds of closures as well, which are harder, almost associated with our immune systems, or with our character.

Κλείστηκε στον εαυτό του, έχει τις κλειστές τxς, είναι κλειστός τύπος, δεν πολυμιλάει, αυτή είναι κλειστή παρέα, κλίκα, κλειστή οικογένεια, κλειστοί κύκλοι, πάρτυ αλλά και άλλες κλειστότητες, όπως κλειστά επαγγέλματα, τμήματα, καταθέσεις, οικονομίες, αγορές, εισιτήρια με κλειστές ημερομηνίες και φυσικά καριέρες και περίοδοι που έκλεισαν. S/He closed her/himself off, s/he has a closed personality, s/he’s not much of a talker, it’s a closed group, a clique, a closed family, closed minds, closed spaces for private parties, and other closed statuses, such as closed professions, departments, economies, markets, tickets with closed dates and, of course, careers and periods which came to a close.

Υπάρχουν και τα πρακτικά κλεισίματα. There are also those practical closures.

Η πλατφόρμα και οι αιτήσεις έκλεισαν, δεν μπορούμε να κλείσουμε πια τραπέζι αφού τραπέζια δεν υπάρχουν, τα ραντεβού περιορίστηκαν, αλλά όλο και πιο συχνά λέμε «κλείσε κάνα «παράθυρο» πόσα έχεις ανοικτά πια….», «τους έκλεισαν την πόρτα», τα σύνορα, την πρόσβαση, όλα παρακολουθούνται από κλειστά κυκλώματα ενώ ίσως το πιο σοβαρό είναι πως οι αυλαίες και οι σκηνές έκλεισαν. The platform and the applications have now closed, we cannot sit around a table close to one another in closed restaurants, dates are restricted, but all too often we say “too many windows open, why don’t you close some”, of course “doors are closed”, borders are closed, access is closed, and everything is monitored by CCTV.   

Φυσικά υπάρχουν οι κλειστοί χώροι. Αυτοί, για να μας προστατέψουν από τα καιρικά φαινόμενα, συνήθως δεν έχουν πολλά ανοίγματα, διεξόδους και φυγές ενώ συχνά έχουν μόνο τεχνητό αερισμό και φωτισμό. Of course, we have closed spaces as well. These are used to protect us from weather phenomena, which is why they don’t have a lot of openings, exits and way outs, while they often have only mechanical ventilation and lighting.

Μέσα στους κλειστούς χώρους, όπως είναι λογικό, συχνά προκύπτουν κλειστοφοβίες, αγοραφοβίες, προφανώς και κοριτσιφοβίες, αδιαμφισβήτητα ομοφοβίες, ξενοφοβίες, υψοφοβίες και ποιος ξέρει πόσες ακόμα φοβίες και άλλες τόσες αγωνίες. Closed spaces naturally give rise to claustrophobia, agoraphobia, evidently phobia of both sexes as well, definitely homophobia, xenophobia, acrophobia and who knows how many other phobias and an equal number of anxieties.

Κλείστηκαν τα σώματα μέσα στα σπίτια και τα διαμερίσματα. Bodies closed in houses and apartments.

Ενώ κάποια μέλη του σώματος έχουν υποστεί επιμέρους κλεισίματα. Parts of the body have at the same time been subject to further closures.

Τα χέρια δεν μπορούν πια να «κλείσουν σε μια αγκαλιά», να «κλείσουν, με χειραψία, μια συμφωνία», ενώ τα χείλη και η μύτη κλείστηκαν μέσα ή κάτω από τις μάσκες. Arms cannot hold anyone close, hands cannot close a deal through a handshake, while lips and the nose have been closed behind or under masks.

Δηλαδή κάπως «τα χέρια κόπηκαν», «τα στόματα έκλεισαν» και οι «μύτες βούλωσαν». Which means, somehow, that “arms got broken”, “mouths got closed” and “noses got congested”.

Read More

Της Silv Asim

Θέλω να ξυπνήσω με ένα χάδι, ένα φιλί στο μέτωπο και να πιστέψω πως θα είναι αρκετό να γεμίσει τις δεκαετίες απώλειας μετά να πέσω σε βαθύ λήθαργο να μείνω εκεί κρατώντας το άγγιγμα στη μνήμη Γιατί καρδιά μου · Πάλι ψέμα θα είσαι μια εφήμερη ανάταση μέχρι να θυμηθείς πως το κενό δε γεμίζει μόνο στη φυγή θα απαλυνθείς, καρδιά μου.



Join us, Anthi and Eva, this Sunday 25th of October (Time: 16:00 Madrid, 17:00 Athens) for a GRAPHIC EXORCISM.

Release your anger, disappointment, delusion, indignation. Liberate from your DEMONIC graphic possessions through a sensitive online drawing session.

Bring some flashy materials – fluor colors, shiny powder or some aromatic fluids – to repel the evil spirits.

Meeting point: The ZOOM CHURCH. Link free entrance!

So happy to participate at the online symposium “TtD 2020 SYMPOSIUM: 2B Drawing Changes” of “Thinking through drawing” at University of Indiana this Sunday 18th of October with our workshop called “Draw[riot]ing”.

Above we share some images and thoughts from “Draw[riot]ing” workshop and many thanks to all these amazing “drawing” people.

“Draw[riot]ing”, is a workshop on drawing and writing, pictures and texts, psychographies and descriptions on inner experience during a drawing session.

In simple words given, drawing with a “riot” attitude is all about questioning and doubting. Small experiments on touch, blind, feelings, indignation, “tools” and passions took place.

Then, each time the participants were asked to write on their experience, in order a strange and complex material to be produced.

Finally, an interpretation, away from “rules”, “bird eyes” and “replicas”, of those aspects of “drawing with a riot attitude” were given and new unexpected views on feelings, emotions and ways to relate to each other unfolded.

Thanks to all, Anthi & Eva

Anthi Kosma _papers

#Η_χρησιμότητα_του_άχρηστου #The_usefulness_of_the_useless #ενεργοποιώντας_χώρους #activating_places #οι_χώροι_των_ανθρώπων #places_of_people #δράση&πόλη #Actions&city

Xάρη σε όσους/ες/x ένα απόγευμα του 2018 βρεθήκαμε στο παζάρι της Ξάνθης.

Thanks to all, an afternoon of 2018 in the bazaar of the city of Xanthi.


Video by Kostas C R Nilsen

Με τη Βίκυ Παναγιωτοπούλου στο περιοδικό πολιτιστική αναζήτηση περπατάμε, μιλάμε και μαθαίνουμε για τις πόλεις . 

Ένα κείμενο για τους χρόνους της πόλης, με αφορμή την εμπειρία από την καραντίνα της άνοιξης του 2020 #σπάρτη

δείτε όλο το κείμενο εδώ, σελίδα 14

http://στο περιοδικό πολιτιστική αναζήτηση

της Νικολέττας Πουλλή

Ένας βράχος εκεί, ένας πιο πάνω, άλλος πιο δίπλα. Και να παίρνει κάθε ένας από ‘μας μια θέση στους βράχους, και το κύμα να χτυπάει στα πόδια μας και ο ήλιος να καίει τα πρόσωπά μας.

Να νιώθουμε τη ζεστασιά της πέτρας και τη δροσιά του νερού και να είναι το βλέμμα απλανές και να νιώθεις πως δεν υπάρχει αύριο, δεν υπήρξε καν το χθες, υπάρχει μόνο η αιωνιότητα της στιγμής.

Κάπως έτσι δημιουργούνται οι μνήμες, οι θύμησες μιας στιγμής.

Και όλες οι αισθήσεις στο έπακρο, να νιώθεις τη ζωή,  το νόημα της ύπαρξης κι ας μην μπορείς να το εξηγήσεις.

Και από αυτό το παραδεισένιο αλλά αόριστο τοπίο ξεπηδάνε τόποι, που εμείς οι ίδιοι τους δημιουργούμε, με τις αισθήσεις μας, με την ύπαρξή μας.

Αυτούς τους τόπους θα αναζητούμε ξανά και ξανά.

Y.Γ. Κι όπως λέει ένα πρόσωπο του βιβλίου Όλες οι μέρες:

«Η καλύτερη φωτογραφία είναι αυτή που δεν τράβηξες».

Read More

Παραμετρικές επιφάνειες είναι κατα κάποιο τρόπο επίπεδες επιφάνειες που παραμορφώθηκαν. Las superficies paramétricas son, en gran medida, superficies planas que se han deformado.

Και μάλλον, όσοι οι τρόποι παραμόρφωσης τόσες οι παράμετροι μεταβολής τους. Y más bien, cuanto más los lodos de deformación tantos los parámetros de su cambio.

Περπατώ σε ένα κυκλαδονήσι και παρατηρώ τις επιφάνειες των κτισμάτων του. Camino por una isla de las Cícladas y observo las superficies de sus casitas.

Άραγε πόσα σημεία ελέγχου έχουν οι επιφάνειες των τοίχων και των οροφών στη χώρα της Ανάφης; Acaso, ¿Cuántos puntos de control tienen las superficies de paredes y techos en “la chora” de Anafi?

Εδώ οι οριακές καμπύλες, αυτές δηλαδή που βρίσκονται στις άκρες των επιφανειών, δεν είναι όμοιες. Aquí las curvas límite, es decir, las que están en los bordes de las superficies, no son idénticas entre sí.

Στέγες και τοίχοι καμπύλωσαν, γωνίες κύρτωσαν, πήραν κλίσεις και ξέχασαν τι θα πει κατακορυφότητα. Techos y muros se han curvado, esquinas se han doblado y caído y, desde luego, han olvidado lo que significa verticalidad.

Ποιες λειτουργίες ανάμειξης παρεμβάλλονται για να κυρτώσουν τα τοπικά σημεία παραμόρφωσης των επιφανειών και πόσα παραμετρικά μπαλώματα να έχουν; ¿Qué funciones de mezcla se insertan para curvar los puntos de deformación local de las superficies y cuántos parches paramétricos tienen?

Οι πολλαπλές ενώσεις και οι περιορισμοί της συνέχειας σμιλεύονται, γίνονται υδρορροές, σκαλάκια και πλατώματα. Las múltiples uniones y las restricciones en la continuidad se esculpen y se convierten en  canalones, escalones y mesetas.

Στις επιφάνειες αυτές δεν υπάρχουν απαραίτητα ομοιόμορφα διαστήματα καμπυλότητας. No hay necesariamente intervalos de curvatura uniformes en estas superficies.

Καμπύλα προφίλ και μπαλώματα ενώνουν όλα τα επίπεδα χωρίς ακρίβεια και μάλλον χωρίς καμία θέληση για έλεγχο χάρη μιας απόλυτης γεωμετρίας. Perfiles curvos y parches unen todos los niveles sin precisión y probablemente sin voluntad de control con el fin una geometría absoluta.

Φυσική “αντιεξουσιαστική” δόμηση ή, πιο απλά, επιφάνειες που δεν ντύνονται, δεν επενδύονται, αλλά πλάθονται με πηλό από θηραϊκή γη. Construcción natural “antiautoritaria” o, simplemente, superficies que no están revestidas, ni forradas, sino moldeadas con arcilla de la tierra Theraica.

Read More

Εικόνες ώσμωσης.
Imágenes de ósmosis.

Σώματα αδιαχώριστα.
Cuerpos integrados.

Γραμμές μπερδεμένες.
Líneas enredadas.

Περιγράμματα πολύπλοκα.
Contornos complejos.

Αντανακλάσεις κινήσεων και αιωρούμενα μυθολογικά όντα.
Reflexiones de movimientos y seres etereos mitológicos.

Μια σειρά εικόνων αφιερωμένη στα πλάσματα που τριγυρνούν στις βάθρες.

Una serie de imágenes dedicadas a las criaturas que deambulan por los cataratas.








Read More

Για τις ισορροπίες μεταξύ καταστροφής και απεικόνισης

On balance between catastrophe and representations

Απόσπασμα Εxtract:

Deleuze, Gilles, and Francis Bacon. Francis Bacon: The logic of sensation.

Από το μάθημα «Ειδικά θέματα αναπαραστάσεων» στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών  Πανεπστημίου Θεσσαλίας, άνοιξη 2020. From the course “Special Issues of Representations” at the Department of Architecture of the University of Thessaly in spring 2020. Translation: Anthi Kosma & yourtranslator

stella savidou bacon inside me-16 s-16

Savvidou Stella, Strangeness, 2020, Creative Commons License.



«Το πρόβλημα του ζωγράφου δεν είναι το πώς να εισέλθει στον καμβά, αφού είναι ήδη εκεί (στο προεικονιστικό  θέμα), αλλά πώς να βγει από αυτόν, με αποτέλεσμα να βγει από τα κλισέ, ξεφεύγοντας από το προβλέψιμο (του εικονιστικού θέματος).

The painter’s problem is not how to enter into the canvas, since he is already there (the prepictorial task), but how to get out of it, thereby getting out of the cliché, getting out of probability (the pictorial task).



Αυτή είναι η πράξη της ζωγραφικής, ή το σημείο καμπής της ζωγραφικής. Υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους η ζωγραφική μπορεί να αποτύχει: μία φορά οπτικά και μία χειροκίνητα. Μπορεί κανείς να παραμείνει μπλεγμένος στα εικονιστικά δεδομένα και στην οπτική οργάνωση της αναπαράστασης, αλλά μπορεί κανείς να καταστρέψει το διάγραμμα, να το καταστρέψει με το να το υπερφορτώσει τόσο ώστε να αποδυναμωθεί (που είναι ένας άλλος τρόπος να παραμείνει (ο ζωγράφος) στο εικονιστικό: θα έχει απλά ακρωτηριάσει ή κακοποιήσει το κλισέ …). Το διάγραμμα είναι επομένως το λειτουργικό σύνολο δηλωτικών και μη αντιπροσωπευτικών γραμμών και ζωνών, ευθείων πινελιών και χρωμάτων. Και η λειτουργία του διαγράμματος, η λειτουργία του, λέει ο Μπέικον, πρέπει να είναι «υποδηλωτική».

This is the act of painting, or the turning point of the painting. There are two ways in which the painting can fail: once visually and once manually. One can remain entangled in the figurative givens and the optical organization of representation; but one can also spoil the diagram, botch it, so overload it that it is rendered inoperative (which is another way of remaining in the figurative: one will have simply mutilated or mauled the cliche…). The diagram is thus the operative set of asignifying and nonrepresentative lines and zones, linestrokes and color-patches. And the operation of the diagram, its function, says Bacon, is to be “suggestive.”


[..] Read More

Friday, 1st of May__ 8-10 (CTE+2)
we aim to – via drawing, a natural and common language –
escape to nature, the thing we miss the most during quarantine time.
Let’s escape through drawing to lands and prairies and visit our own LAND[e]SCAPES.
It’s a pleasure to have with us the artist Kostas Yaxoglou to water our feelings to the rhythm of the best jazz music.
Please bring some basic markers and a glass of yourself.

Land[e]escape-Collage Colectivo 180 





11/06/2020 20:00 (España) 21:00 (Athens)
#MarutxaCasares #MarinaNavarro #AuxiliadoraGalvez #EduComellés #AnthiKosma
“Coreografías dibujadas” is a series of choreographies drawn in the environment of Tinglado (Old port of Valencia).
Online creative encounters, which get us closer to the place where grupo araneareawant to intervene.
Drawing as a subjective space appropriation tool, seemed to us the best way to start this collective colonization.
We are organizing a cycle of 4 sessions, starting with a meeting between close cartoonists who have already drawn together, which allows us a climate of confidence to test the format, to gradually open the participation to nuev@s cartoonists who accept The challenge of representing the sound landscapes of La Marina de Valencia.

This Saturday 30 of May 18:00 (CTE+2.00), Imprografika aim to offend, hurt, wound, upset, displease, affront and touch our papers through hand painting. No tools, no brushes, no two-metre safe distance are required.

Release your desire of touch by pushing, pressing, rubbing, cutting, your paper just with your hands, arms, legs, knees and paint. Let’s use the most forbidden weapon during post-Covid times: The TOUCH OFFENCE.

Please bring some painting of any kind and your freaking awesome with YOU.


Zoom meeting point:



Read More