imprográfika

Η τέχνη της Χλωρίς και τα μεταουμανιστικά πεζοδρόμια

And yet, the goddess had been there.

Κι όμως, η θεά είχε περάσει από εδώ.

From the city of stagnant rivers, rare parks and concrete jungle gyms. “I, who now call myself Flora, was once Chloris: a Greek letter of my name has been altered in the Latin language”.

Από την πόλη των μπαζωμένων ποταμών, των λιγοστών πάρκων και των τσιμενταρισμένων ακαλύπτων.

“I, who now call myself Flora, was once Chloris: a Greek letter of my name has been altered in the Latin language”. Chloris, “nymph of the happy fields”, uninvited and parasitic, taking advantage of the winter rains, came to “awaken” the wild, indigenous urban flora, making it spring up wherever she could.

«Εγώ που τώρα ονομάζομαι Φλώρα, ήμουν παλαιότερα η Χλωρίς: ένα ελληνικό γράμμα του ονόματός μου έχει αλλοιωθεί στη λατινική γλώσσα».Η Χλωρίς, «μια νύμφη των ευτυχισμένων αγρών» απρόσκλητη και παρασιτική, εκμεταλλευόμενη τις χειμωνιάτικες βροχές, ήρθε και «ξύπνησε» την άγρια αυτόχθονα αστική χλωρίδα, κάνοντάς τη να ξε/φυτρώσει όπου μπορούσε.

In the cracks of broken sidewalks, in the joints of paving, in the crevices of different floors, in the folds, hollows and micro-angles of urban sidewalks, he set up an astonishing “nursery” of wild urban plants.

Στις ρωγμές των σπασμένων πεζοδρομίων, στους αρμούς των πλακοστρώσεων, στις ρηγματώσεις των διαφορετικών δαπέδων, στις πτυχώσεις, τις κοιλότητες και τις μικροανωμαλίες των αστικών πλατωμάτων έστησε ένα εκπληκτικό αστικό άγριο «φυτώριο».

From the point of view of the urban aesthetic of the perfect finish, the existence of these creatures is characteristic of the decline of public space planning.

Από την πλευρά της αισθητικής του αστικού σχεδιασμού των τέλειων φινιρισμάτων, η ύπαρξη αυτών των πλασμάτων είναι χαρακτηριστικό της παρακμής του σχεδιασμού του δημόσιου χώρου.

But perhaps from the point of view of a post-humanist and ecological urbanism, imperfect and fractured urban pavements, which give space to the earth and its creatures, constitute a remarkable hybrid model of a symbiotic aesthetic.

Ίσως όμως από την πλευρά ενός μεταουμανιστικού και οικολογικού σχεδιασμού το ατελές και ρηγματωμένο των αστικών επιστρώσεων καθώς δίνει χώρο στη γη και στα πλάσματά της να είναι ένα αξιοσημείωτο υβριδικό μοντέλο μιας συμβιωτικής αισθητικής.

Through various examples: architecture, such as Tsuneyama and Nousaku’s “Urban Wild Ecology”, art with Faye Zika’s “Versions of the Garden”, ecofeminism with Alice Walker’s “In Search of Our Mothers’ Gardens” and others, the article explores design as a critical symbiotic process over time.

Η παρουσίαση μέσα από διαφορετικά παραδείγματα: από την αρχιτεκτονική, όπως το «Urban Wild Ecology» των Tsuneyama και Nousaku, την τέχνη με τις «Εκδοχές του Κήπου» της Φαίη Ζήκα, τον οικοφεμινισμό με το «InSearchofOurMothers’ Gardens» της Alice Walker και άλλα, διερευνά τον σχεδιασμό σε ένα συμβιωτικό κριτικό γίγνεσθαι στο χρόνο.

Anthi Kosma. Abstract for “Art, Eroticism, Ecology”, 15-16 of May 2024 in ΝTUA

Περίληψη για το Διεθνές Συμπόσιο “Τέχνη, Ερωτισμός, Οικολογία”, 15-16 Μαΐου 2024 EM