imprográfika

Το αίνιγμα των διασταυρούμενων διαγραμμίσεων

Το παρακάτω κείμενο αφορά τα σχέδια που συνοδεύουν την ποιητική συλλογή της Θάλεια Τ. με τίτλο: «Ημερολόγιο του χρόνου που του πήρανε τις μέρες και τα λόγια που οι φίλες είπανε να τα πάρουμε πίσω».

The following text is referred to the drawings that accompany Thalia T.’s poetry collection under the title: “The diary of the time that they took away its days and words that friends(girls) said to bring them back“.

Συγκεκριμένα αφορά την ποιητική των σχεδίων της.

Precisely it is referred to the poetry of Thalia’s drawings.

Θα ονομάσουμε αυτή τη μικρή ερμηνευτική ανάλυση, «το αίνιγμα των διασταυρούμενων διαγραμμίσεων».  Σκοπός αυτής της ανάλυσης είναι να κάνει μια μικρή εισαγωγή γύρω από το «πως διαβάζουμε ένα σχέδιο».  

We will call this brief interpretive analysis, “the enigma of the crossed lines“. Its purpose is to make a brief introduction on “how we read a drawing?”

Ήδη από το εξώφυλλο παρατηρούμε τα σώματα από τις φιγούρες να «γεμίζουν» από ένα πλήθος γραμμών, παράλληλων μεταξύ τους μα και, με κάποιο τρόπο, διασταυρούμενων. Κάπου έχουν αυστηρή επανάληψη αλλού αυτή είναι πιο ελεύθερη.  

From the cover, we already see bodies filled with a hatch of a multitude of lines, parallel and crossed in some way. Somewhere there’s strict repetition, elsewhere it’s freer. 

Θα ονομάσουμε το γέμισμα αυτό «διασταυρούμενη διαγράμμιση» και θα προσπαθήσουμε να ανα/λύσουμε το αίνιγμα αυτών των σχεδιαστικών γραμμών. 

We’ll call this kind of filling “crossed lines,” and we’ll try to solve/analyze (ana/lysis) the enigma of these drawing lines. 

Γραμμών, που όπως είπε η Θάλεια, είναι «αυθόρμητες», είναι κάτι σαν «γραμμές αυτοσυντήρησης» και είναι αυτές στις οποίες «τηλεφωνεί», αυτές «καλεί» για να ηρεμήσει. 

According to Thalia, these lines are “spontaneous”, something like “self-sustaining lines” lines and she “calls” them to find calmness. 

Ανήκουν στα αυθόρμητα σχεδιάκια-μικρογραφήματα που κάνουμε όταν ξεχνιόμαστε. Για παράδειγμα μιλώντας στο τηλέφωνο, στο σχολικό τετράδιο, το γραφείο κτλ. Είναι γνωστά και ως ντουντλς. 

They are spontaneous little sketches that we make when we’re absent-minded. For instance, when we are on the phone in a notebook, in the office, etc. They are known as doodles.

Οι διασταυρούμενες διαγραμμίσεις φτιάχνουν ένα μοτίβο, ένα πάτερν, στα ελληνικά ένα στερεότυπο, δηλαδή ένα γραφιστικό στοιχείο που επαναλαμβάνεται. 

Crossed lines form a pattern, a motive, meaning a graphic element that repeats itself. 

Το μοτίβο αυτό εμφανίζεται σε όλα τα σχέδια της συλλογής συνήθως σαν μια παρασιτική παρουσία το αίνιγμα της οποίας θα προσπαθήσουμε να εξιχνιάσουμε. 

This motif appears in all drawings of the book, usually as a parasite, an enigmatic presence that we will try to unfold. 

Πολλές φορές οι αναλύσεις των εικαστικών έργων είναι μια εργασία ντέντεκτιβ. 

Many times, analyses of visual works are detective work. 

Θα σας παρότρυνα όσο μιλάμε να ξεφυλλίζουμε το βιβλίο, αυτή τη φορά διαβάζοντας τις εικόνες.  

As we talk, I would encourage you to leaf through the book, this time by reading the images. 

Έτσι στην πρώτη εικόνα του τεύχους παρατηρούμε πως η διασταυρούμενη διαγράμμιση βρίσκεται στο βραχιόλι του χεριού που φιμώνει το στόμα «του χρόνου που του πήρανε τις ημέρες και τα λόγια». 

In the first image of the book, the crossed lines are found on the bracelet of the hand, a silent hand that covers the mouth of “the time that they took away its days and words.” 

Κατόπιν την βλέπουμε στο στύλο μιας ελικοειδούς σκάλας να μετρά τα «βήματα» από τις ημερολογιακές ημέρες.

Then we see them on the column of a helical ladder counting the “steps” of the calendar’s days.

Το μήνα Γενάρη, είναι το γέμισμα, το φόντο που σκιαγραφεί στην τομή τα περίγραμμα των πολυκατοικιών του εγκλεισμού της καραντίνας.  

In January, it is the filling that configures the section and the outline of the tenements of the COVID-19 confinement. 

Από τη διασταυρούμενη διαγράμμιση έχει γίνει η θάλασσα, το φόντο στο φινιστρίνι, το μήνα  Φλεβάρη. Όταν οι εργαλειοθήκες των [επιθυμιών] θέλουν καθάρισμα.

The sea is made from the crossed lines in a ship’s circular window in February. When toolboxes [of desires] need to be cleaned.

Το Μάρτιο η διασταυρούμενη διαγράμμιση, δεν εμφανίζεται. Ή, πιο σωστά, είναι τόσο πυκνή που έχει γίνει μαύρο γέμισμα. Ίσως μαύρισε για να τονίσει τις άκρες από τα δάχτυλα, “που μια μέρα ένα αντίο θα καρφώσει”. Ωστόσο, αν η ανάλυση μας θα ήθελε να είναι πιο σωστή θα έπρεπε να συμπληρώσουμε πως η διασταυρούμενη διαγράμμιση το Μάρτιο έπαθε σύγχυση. Εκτός από πυκνή μαύρη έγινε και έντονη πουά. Ίσως για να μιλήσει για τη θάλασσα. Επειδή «θα έρθει η θάλασσα να μπει μέσα σου, ως τότε δεν πειράζει». Μπορεί πάλι οι κουκίδες να είναι τα αστέρια, «που θα ήθελα [..]κάποιο να έχει κάτσει να μου εξηγήσει».

In March, the crossed lines do not appear. Οr more accurately, it is so dense that they have become a black fill. Perhaps they became black to emphasize the edges of the fingers “that one day will nail a goodbye”. If our analysis would like to be more accurate, we should add that the crossed lines in March suffered confusion. Apart from becoming dense black, they transformed into polka dots. Maybe to refer to the sea. Because “the sea will come to enter in you until then it doesn’t matter.” Maybe polka dots are the stars, ” that I would like [..] someone to have taken the time to explain to me.” 

Τον Απρίλιο, η διασταυρούμενη διαγράμμιση μετακομίζει. Τα πόδια μπαίνουν στην πλάτη γιατί, όπως μας λέει: «θα τα κάνουμε μπάχαλο».

In April, the crossed lines move. Feet are held in the back because, as she tells us, “We will make a bit of a mess.”

Το Μάιο η διασταυρούμενη διαγράμμιση μπαίνει σαν «βόμβα στο στομάχι», στην κοιλιακή κοιλότητα της Καίτης, της σκυλίτσας, που τελικά δεν τα καταφέρνει.

In May, the crossed lines enter like a “gastric bomb in the stomach“, in the abdominal cavity of Kate, the little dog, that didn’t make it.

Τον Ιούνιο, η διασταυρούμενη διαγράμμιση ακολουθεί, με τη μορφή μπαλίτσας-στομαχικής καούρας, τα πρώτα μπάνια.

In June, the crossed lines follow, with the form of a ball-bellyache, the first swims.

Το Ιούλιο, πολλές πρισματοειδείς κηλίδες διασταυρούμενων διαγραμμίσεων γεμίζουν τη σπάνια πέτρα ενός μετεωρίτη. Κι έπεσε ο μετεωρίτης πάνω «στο καβούκι μας», μέσα στους κυματισμούς από θαλασσιά ακουαρέλα.

In July, many prismatic-shaped stains of crossed lines fill the rare stone of a meteorite. The meteorite fell on “our carapace”, in the undulations of a marine watercolor.

Τον Αύγουστο, όσο και αν έψαξα, δεν βρήκα ίχνος διασταυρούμενης διαγράμμισης.

In August, no matter how much I searched, I found no trace of crossed lines.

Γύρισαν οι διασταυρούμενες διαγραμμίσεις το Σεπτέμβριο και απλώθηκαν σαν τατουάζ σε όλο το δέρμα «περιμένοντας περίπου μένοντας θα φύγω».

The crossed lines returned in September and spread like tattoos all over the skin, “waiting, almost staying, I will leave.”

Τον Οχτώβρη, μπήκαν οι διασταυρούμενες διαγραμμίσεις για τα καλά μέσα. Κατέλαβαν ολόκληρες τις φιγούρες. Ίσως επειδή, όπως λένε οι στίχοι «τώρα θα κοιμηθεί και θα ξυπνήσει μεγάλο, τόσο μεγάλο».

In October, crossed lines entered for good. They occupied entire figures. Perhaps because, as the verses say, “now it will sleep and wake up big, so big.”  

Το Νοέμβριο, οι διασταυρούμενες διαγραμμίσεις στρογγυλοκάθονται στην  καρέκλα του γραφείου, μπαίνουν στην κούπα του καφέ και πιάνουν το ποντίκι του υπολογιστή για να βουτήξουν το Δεκέμβριο στη θάλασσας. Να βουτήξουν και, πιο σωστά, να αφήσουν τα καλύμματα «των ρούχων» και τις λεπτές ισορροπίες ώστε «να σκάσει το μπαλόνι μας και να τα πάρει όλα ο διάολος» .

In November, crossed lines sit in the office chair, enter the coffee cup, and grab the computer mouse to dive into the sea in December. And, more accurately, to leave the covers “of clothes” and other delicate balances so that “our balloon pops and, to hell with all of them.”

Στις δυο τελευταίες εικόνες το μοτίβο από τις διασταυρούμενες διαγραμμίσεις γίνεται αιωρούμενη σφαίρα, πλανήτης, κουβάρι, ή ίσως πεδίο αναρίθμητων διαδρομών, διακλαδώσεων και πιθανοτήτων. Μπροστά του βρίσκεται μια φιγούρα με την ανάποδη σκιά της, και τα δυο σε σχήμα γέφυρας. Το ζευγάρι από αυτές τις φιγούρες, θα λέγαμε πως, είναι το Γιν Γιαν της Θάλεια, το δικό της σύμβολο.

In the last two images, the form from the motif of crossed lines becomes a floating sphere, a planet, a bucket, or perhaps a field of countless paths, branches, and possibilities. In front of it, there is a figure with its upside-down shadow, both of them in the shape of a bridge. Perhaps the couple from these figures can be Thalia´s symbol of Yin and Yang.

Τέλος, η μορφή από το μοτίβο με τις διασταυρούμενες διαγραμμίσεις γεμίζει τις διασταυρώσεις των μαλλιών μιας πλεξούδας. Ίσως εδώ έχουμε αυτό που λένε «η μορφή ταυτίζεται με το περιεχόμενο». 

Finally, the form of the motif of the crossed lines fills the intersections of the hair of a braid. Perhaps here, we have what they say, “the form is identified with the content.”

Όταν πρωτοξεφύλλισα το βιβλίο της Θάλεια, δεν είχα προσέξει τόσα στα σχέδιά της. Σκεφτόμουν γενικά (όμορφα, πολύ ευαίσθητα, κάπως συμβολικά, περιγραφικά). Ωστόσο αυτή η πιο προσεκτική παρατήρηση έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες και απορίες. Άραγε σχεδίαζε και έγγραφε παράλληλα; Έφτιαξε τα σχέδια μετά; Ή, μήπως οι εικόνες φτιάχτηκαν πριν τις λέξεις, και τελικά είναι τα σχέδια που πυροδότησαν τους στίχους;

When I first leafed through Thalia’s book, I hadn’t paid so much attention to her drawings. I was thinking in general (beautiful, very sensitive, a little symbolic, descriptive). But this closer observation gave more details and questions. She was drawing and writing in parallel? Did she make drawings after? Or, drawings were made before the words and triggered the verses?

Το μόνο βέβαιο είναι πως εδώ ο ποιητικός ρόλος της εικονογράφησης δεν είναι συνοδευτικός, συμπληρωματικός ή διακοσμητικός. Και αναρωτιέμαι, τι μπορεί να συμβεί αν υπάρξει μεγαλύτερη εμπλοκή ανάμεσα στις δυο σελίδες, της γραφής και της εικονογράφησης. Τι μπορεί να συμβεί αν σπάσει [και] αυτό το δίπολο. 

One thing is sure, the poetic role of illustration here is not accompanying, supplementary, or decorative. And, I wonder what might happen if there can be an involvement between the two confronted pages, writing, and images? What can happen if [even] this binary relation breaks?

Για να κλείσω με τις διασταυρούμενες διαγραμμίσεις, που ήταν και το αντικείμενο αυτής της μικρής ανάλυσης. Παρατηρώντας πιο προσεκτικά την τόσο όμορφη εικονογράφηση: 

To conclude with crossed lines, which was the subject of this short analysis. Observing more carefully that beautiful illustration:

Υπάρχει πάντα κάτι στη διασταυρούμενη διαγράμμιση. Αυτή Βρίσκεται πάντα πλαισιωμένη. Την παρατηρούμε πάντα εγγεγραμμένη. Εντός περιγραμμάτων, εντός κλειστών συνοριακών γραμμών. Αυτή ωστόσο έχει μέσα της κάτι το άτακτο, το μη ακριβώς επαναλαμβανόμενο. Η άτακτη διασταυρούμενη διαγράμμιση αναρωτιέται, ίσως και να κρυφοπειραματίζεται τη γραφιστική ζωή χωρίς οριογραμμές, με ξεθώριασμα, αλλαγές κλίμακας, μέσων, διαφάνειας αλλά και πιο σοβαρών μορφοποιητικών παραμορφώσεων ταυτότητας, εντάσεων και άλλων «υπαρξιακών» χαρακτηριστικών.

There is always something in these crossed lines. They are always framed. We always observe them inscribed. Within outlines, within closed borderlines. However, at the same time, they have something disorderly, not exactly repeatable. The disorderly crossed lines wonder, perhaps they even experiment covertly a graphic life without boundaries, with fades, scale changes, and transparencies, but also with more serious morphological transformations of identity, intensities, and other “existential” characteristics.

Για την απελευθέρωση της διασταυρούμενης διαγράμμισης. Θάλεια εύχομαι καλά γραφοσχεδιασματα!

For the liberation of the crossed lines. Thalia, I wish you happy graphοwritings!

Thaleia T. is an architect specializing in urban planning, a Ph.D. candidate, a musician, illustrator, and, of course, a poet. You can follow her and search for her book at @thaleiatrakake.

Η Θάλεια Τ. είναι αρχιτεκτόνισσα με ειδικότητα στον πολεοδομικό σχεδιασμό, είναι υποψήφια διδακτόρισσα, μουσικός, εικονογράφισσα και, φυσικά ποιήτρια. Μπορείτε να την ακουλουθήσετε και να αναζητήσετε το βιβλίο της στο @thaleiatrakake