Archive

Tag Archives: Byung-Chul Han

“Μια μέρα ένιωσα μια βαθιά λαχτάρα, και επιπλέον μια έντονη ανάγκη να βρίσκομαι κοντά στη γη.

Un día me sentí una profunda añoranza, e incluso una aguda necesidad de estar cerca de la tierra.

Έτσι αποφάσισα να ασχολούμαι καθημερινά με τον κήπο. [1]  

Así que tomé la resolución de practicar a diario la jardinería.” [2]

Μια μέρα έφεραν όλα* από κάποιο λουλουδάκι, ένα μικρό κλαδάκι ή δυο φυλλαράκια.

Un día cada unx* trajo algo, una flor, una ramita pequeña o dos hojas.

Επάνω στα σχεδιαστήρια άρχισαν να σχηματίζονται παράξενα ανθολόγια, συλλογές με άνθη και σχέδια.

En las mesas -de dibujo- extrañas antologías, colecciones de flores y dibujos empezaron a formarse.

Δεν κατάλαβα πότε τα χρώματα από τα πέταλα μπερδεύτηκαν με αυτά από τις νερομπογιές, ούτε πως τα σχήματα από τα φύλλα και τα κοτσανάκια έγιναν γραμμές σχεδίων.

No entendí cuando los colores de los pétalos se confundieron con los de las acuarelas, ni cómo las formas de las hojas y tallos se convertíeron en líneas de los dibujos.

Κυρίως, είναι ακόμη ακατανόητο πως η τρυφερότητα από το άρωμα και η απαλότητα των βλαστών άγγιξαν το χαρτί και διαλύθηκαν στους μαρκαδόρους και τις τέμπερες.

Principalmente, todavía es incomprensible cómo la sutilez del aroma y la suavidad de los brotes tocaron el papel y se disolvieron en los rotuladores y témperas.

Που βρήκαν τόσα και τόσο διαφορετικά λουλουδάκια;  

¿Dónde encontraron tantas flores diferentes?

Read More

Byung-Chul Han says we are self-exploiting ourselves more than ever [reblogged]

The coronavirus crisis has exacerbated many of the ills of our time. Videoconferences do not provide the same connection as human contact while rituals and community have disappeared. In this essay, the South Korean-born philosopher suggests the pandemic could provide an opportunity to radically rethink our modern way of life

A woman with symptoms of long Covid working from home in Massachusetts in August 2020. Jessica Rinaldi

The SARS-CoV-2 virus is a mirror that reflects our society. It has served to emphasize even more strongly the symptoms of the illnesses our society was suffering from before the pandemic struck. One of those symptoms is exhaustion. In one way or another, we are all feeling more fatigued and drained. This is a primordial fatigue, one that constantly haunts our existence as though it were our own shadow. During the coronavirus pandemic, we have been feeling even more worn out than usual. Even the inactivity forced upon us by lockdowns is exhausting. It is fatigue, not idleness, that reigns in the time of a global pandemic.

In my book “The Burnout Society”, which was published for the first time 10 years ago, I described fatigue as an illness of the neoliberal performance society. We voluntarily and enthusiastically exploit ourselves in the belief that we are fulfilling ourselves. What wrings us dry is not an external coercive force, but an inner imperative to be ever more productive. We are killing ourselves in a quest for fulfillment and optimization, crushing ourselves in order to perform well and give off a good image.

Read More