Περπατώ τοπο-γραφώντας. Οι τόποι έχουν τις αφηγήσεις τους. Αφηγήσεις διαδρομών. Ιστορίες διαδρομών. Τις ξέρουν όσοι τις περιδιαβαίνουν συχνά. Μπορεί να είναι δικές τους μπορεί να τις έχουν μάθει από τους προγενέστερους. Πολλές φορές περπατώντας διαβάζουμε τα ίχνη παλιότερων περιπατητών, περαστικών και άλλων διαβατάρηδων πλασμάτων.
.
«Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω εξηγώντας τι δεν είναι τοπίο», γράφει ο Ινγκολντ. «Δεν είναι «γη», τονίζει. «Δεν είναι «φύση» και δεν είναι «χώρος». Περπατώ τοπο-γραφώντας προσπαθώντας να ανακαλύψω τι σημαίνει ο κόσμος για τους ανθρώπους που ζουν μέσα σε αυτόν.
.
.
Περπατώ βήμα-βήμα. Φτιάχνοντας ένα μονοπάτι στο χαρτί. Πετρούλα-πετρούλα. Περίγραμμα στο περίγραμμα. Προσέχω το βήμα. Αν δεν προσέξω θα σκοντάψω. Που και που σταματώ για να κοιτάξω γύρω. Τα δέντρα, τους κορμούς, τον ουρανό. Περπατώ πάνω στις πευκοβελόνες, δίπλα στα αγριολούλουδα ανάμεσα στα δίκτυα από τις ρίζες των δέντρων και τις άκρες των βράχων. Οι ροές του νερού έχουν σχηματίσει περάσματα ανάμεσα στις ρίζες και τους βράχους ή, ίσως και ανάποδα, οι ρίζες έχουν σχηματιστεί ανάμεσα στα περάσματα για τα περαστικά νερά και τα βήματά μας.
.
«Περπατώντας επάνω σε τούτη τη γη, η καρδιά μας [..] χαίρεται το προχώρεμα του κορμιού επάνω απ’ την ανάγλυφη τούτη ταινία που είναι το έδαφος», γράφει στη συναισθηματική του τοπογραφία ο Δημήτρης Πικιώνης.
.
Συναντώ την επιφάνεια της γης στον φλοιό ενός κορμού. Ένας φλοιός γεμάτος στρώσεις από παλιότερους φλοιούς. Ταξιδεύω στην επιφάνεια του. Επιφάνεια από επιφάνειες. Ένα ανάγλυφο μωσαϊκό ανομοιογενών στοιχείων. Ένας φλοιός που ξεφλουδίζει. Αλλάζει δέρμα. Μεγαλώνει. Οι εξωτερικές στρώσεις είναι πιο εκτεθειμένες, ρηγματωμένες, πιο ξηρές. Έτοιμες να αποκολληθούν. Η επιφάνεια του φλοιού, οι νησίδες των ξεφλουδισμάτων τους, λέπια από ένα παράξενα δέρμα, πανοπλίες για αντίξοες συνθήκες.
.
Κοιτώ τους αφηρημένους καμβάδες των κορμών, τις νησίδες των ξεφλουδισμάτων, τις εγκοπές των αποσχίσεων, τα σκαλοπατάκια και τις μικροβαθμίδες των εκζεμάτων του φλοιού. Κινούμε στην επιφάνεια αυτού του «δέρματος». Κοιτώ το δέρμα μου. Κινούμαι στην επιδερμίδα του, την εξωτερική στοιβάδα του σωμάτινου φλοιού μου. Κινούμε ανάμεσα στις ραγάδες που έχουν σχηματίσει οι πτυχώσεις του δέρματος και οι αυλακώσεις από τις φλέβες και τα νεύρα, ανάμεσα στους πόρους και τις κοιλάδες από τις ισοϋψείς των δαχτύλων αλλού αφυδατωμένων, αλλού λιπαρών.
.
Περπατώ. Κινούμαι με το βλέμμα στις επιφάνειές. Οι ξεφλουδισμένες αφίσες στο δρόμους της πόλης ανάμεσα σε γκράφιτι δίπλα από τις χιλιοχαραγμένες επιφάνειες των χιλιομπαλωμένων πεζοδρομίων. Αποσπασματικές γραφές και αναγνώσεις από το παλίμψηστο (διαδοχικές ιστορικές στρώσεις) της πόλης. Περπατώ και κοιτώ. Με τον καιρό έχω σταματήσει να βλέπω την ατσαλοσύνη των κατασκευαστών των δρόμων και των πεζοδρομίων και σε αυτά βλέπω φιγούρες, εκπληκτικά κολάζ και αφηρημένα «κάδρα».
.
.
Κοιτώ τα πεζοδρόμια. Πολλές φορές όσο περισσότερο έχει σπάσει και έχει «μπαλωθεί» ένα πεζοδρόμιο τόσο καλύτερο είναι. Φτιάχνω ιστορίες από τα μπαλέτα των δρόμων της Jacob. Μόνο που δεν κοιτώ τους χορευτές. Διαβάζω τα χνάρια τους στις τοπογραφίες της πόλης: η χιλιοπατημένη τσιχλόφουσκα, από το πιτσιρίκι, της μούφα επιθυμητής γεύσης, το τσιγάρο που ποδοπατήθηκε από τα νεύρα της χαμένης αγάπης ή της εργασιακής αγανάκτησης ή ίσως απλά για την γεύση του καπνού, κορδελάκια από τσάντες, καθαρά πεζοδρόμια φροντίδας εμπορικών απαιτήσεων, πλαστικά διαφανή κομματάκια ενός λάιφ στάιλ που τα έφερε ο άνεμος, το φορτηγό της μετακόμισης που ράγισε την πλάκα του πεζοδρομίου ή εκείνο το βαρύ κλιματιστικό που βύθισε το μαρμαράκι της εισόδου, ή ίσως εκείνο το παρκάρισμα που μάλλον ξεκόλλησε το ρείθρο του πεζοδρομίου. Μπαλώματα στους δρόμους και τα πεζοδρόμια από διαρροές, επισκευές, ανακατασκευές ή αλλιώς από ιστορίες υδραυλικές, ηλεκτρολογικές, τηλεπικοινωνιακές, αναρχικές, τουριστικές, των αξιοθέατων, των ρίαλ εστέιτ ή των μεσιτικών ανατιμήσεων μα και όσων δεν θα θέλαμε να παραδεχθούμε: κούτες αυτοσχέδιων καταλυμάτων στις στοές.
.
Περπατώ και ακολουθώ τις υποδείξεις από τους χάρτες των gps να καταγράφουν στην οθόνη συναισθηματικές συντεταγμένες μιας αλγοριθμικής τοπογραφίας. Μεταβάλλω τη διαδρομή. Σε μια αντίδραση αλλάζω κατεύθυνση. Κάποτε μετακινούμασταν χωρίς οδηγίες. Ακολουθώντας το βήμα και το πετραδάκι της ανάμνησης. Προσπαθώ να βρίσκομαι εδώ, επί τόπου, μα βρίσκομαι συχνά εκτός τόπου, συχνά και, εκτός εποχής. Χρόνοι άτοποι – έκτοποι, τόποι που είναι μη-τόποι. Ψάχνω. Περπατώ. Γέρνω στον ώμο σου. Ο ώμος σου ο τόπος μου; Και, κανείς δεν ξέρει ενώ όλοι καταλαβαίνουμε γιατί δακρύζω καθώς επιστρέφουμε στο χωραφάκι της γιαγιάς μου.
.
*
Βιβλιογραφία
Ingold, Tim. Η αντίληψη του περιβάλλοντος: δοκίμια για τη διαβίωση, την κατοίκηση και τις δεξιότητες. Αλεξανδρεία, 2016.
Jacobs, Jane. The death and life of great American cities. Vintage, 2016.
Πικιώνης, Δημήτρης. Συναισθηματική τοπογραφία. 1935.
Απάντηση