imprográfika

Σκεπτόμενα σαν βουνό. #επιτελεστική #τοπογραφία

“Yet behind these obvious and immediate hopes and fears there lies a deeper meaning, known only to the mountain itself. Only the mountain has lived long enough to listen objectively to the howl of a wolf.”

“Ωστόσο, πίσω από αυτές τις προφανείς και άμεσες ελπίδες και φόβους κρύβεται ένα πιο βαθύ νόημα, γνωστό μόνο στο ίδιο το βουνό. Μόνο το βουνό έχει ζήσει αρκετά για να ακούσει αντικειμενικά το ουρλιαχτό ενός λύκου.”

“Thinking with forests, allows us to see how we think like forests in ways that reveal some of the sylvan properties of the living thought itself. ”

“Σκεπτόμενοι με τα δάση, μας επιτρέπει να δούμε πώς σκεφτόμαστε τα δάση με τρόπους που αποκαλύπτουν ορισμένες από τις δασικές ιδιότητες της ίδιας της ζωντανής σκέψης.”

Write Aldo Leopold and Eduardo Kohn in their books “Thinking Like a Mountain” and “How forests think: Toward an anthropology beyond the human” respectively.

Γράφουν οι Aldo Leopold και Eduardo Kohn στα βιβλία τους “Σκεπτόμενα σαν βουνό [Thinking Like a Mountain” and “Πώς τα δάση σκέφτονται: Προς μια ανθρωπολογία πέρα από το ανθρώπινο [How forests think: Toward an anthropology beyond the human]” αντίστοιχα.

We took large pieces of recycled paper roll, about 7 meters each, as if we were tailors.

Σαν ράφτες πήραμε μεγάλες λωρίδες από ανακυκλωμένο χαρτί σε ρολό, περίπου 7 μέτρα η καθεμιά.

We connected them creating a large surface that covered almost the entire classroom.

Τις ενώσαμε μεταξύ τους φτιάχνοντας μια μεγάλη επιφάνεια που καταλάμβανε σχεδόν όλη την αίθουσα.

Side by side we held the large paper terrain.

Σταθήκαμε το ένα δίπλα στο άλλο και πιάσαμε το μεγάλο χάρτινο γήπεδο στην περίμετρό του.

Almost everyone fit in around its perimeter.

Χώρεσαν σχεδόν όλα τα άτομα.

We were not few, we were many.

Δεν είμασταν λίγα.

We were in a public school of architecture, in a neoliberal debt colony, Greece, where its land and resources systematically and ruthlessly sold, burned and privatized.

Βρισκόμασταν σε μια δημόσια σχολή αρχιτεκτονικής, σε μια σύγχρονη νεοιμπεριαλιστική χρεωκοπημένη αποικία, την Ελλάδα, όπου μεθοδικά και αδίστακτα η γη της πωλείται, καίγεται και ιδιωτικοποιείται.

We looked at the paper crust, then at each other.

Κοιτάζαμε μία τον χάρτινο φλοιό, μια τα γύρω.

Together we all took a step forward, then another one and then one backward.

Κάναμε όλοι μαζί ένα βήμα προς το κέντρο και κατόπιν άλλο ένα και μετά ένα προς τα έξω.

The paper began to crinkle, to stretch and create folds from our “geological” forces.

Το χαρτί άρχισε να τσαλακώνεται, να μαζεύεται, να τεντώνεται και να δημιουργεί πτυχώσεις από τις «γεωλογικές» μας δυνάμεις.

Soils, crusts, layers, plateaus, bodies, mases, trunks activated the tactile gaze.

Εδάφη, φλοιοί, στιβάδες, στρώματα, πλατώματα, σώματα, βραχίονες, μάζες, κορμοί ενεργοποιούν το απτικό βλέμμα.

The surface of our earth was more fragile than we had imagined.

Η επιφάνεια της γης μας ήταν πιο εύθραυστη από ότι είχαμε φανταστεί.

How do we touch it? With how much force? How do we carve, sculpt, mold it? How organisms, our bodies and other bodies are placed within it? How do we coexist, symbiose, inhabit? Could we ever be “thinking like a mountain*”?

Άραγε πως την αγγίζουμε; Με πόση δύναμη; Πως τη χαράσσουμε, τη σκαλίζουμε, την πλάθουμε; Πως τοποθετείται το σώμα μας και άλλα σώματα σε αυτή; Πως συμβιώνουμε, συνυπάρχουμε, πως κατοικούμε; Πως “Σκεφτόμαι σαν το βουνό*;”

Imagination was trapped in this topographic miniature.

Η φαντασία παγιδεύτηκε σε αυτή την τοπογραφία σε μινιατούρα.

We were inside a three-dimensional model space and the “technology” of a parabolic plateau.

Βρισκόμασταν μέσα στο τρισδιάστατο μοντέλο και την «τεχνολογία» ενός παραβολοειδούς πλατώματος.

In this collective performative topography, some, like spelunkers with mobile phone flashlights, dug and “opened” holes and passages under the surface. Or, were they polar bears under an illuminated iceberg?

Σε αυτή την συλλογική επιτελεστική τοπογραφία κάποιοι σαν σπηλαιολόγοι με φακό από τα κινητά έσκαψαν και «άνοιξαν» οπές και διαδρομές κάτω από το φλοιό ή μήπως ήταν πολικές αρκούδες κάτω από ένα φωτισμένο παγόβουνο;

In the propaedeutic design studio at the University of Thessaly, through embodied experience, each participant explores relationally, dialectically, and equitably seeking their own voice, liberating the imaginary from the demands of “rationalism”.  

Στο «προπαιδευτικό σχεδιαστήριο» μέσα από την ενσώματη εμπειρία κάθενας/μιά συμμετέχοντας σχεσιακά, διαλεκτικά και ισότιμα αναζητά τη δική του φωνή απελευθερώνοντας το φαντασιακό από τις επιταγές του «ορθού λόγου».

In this game of transformations and transitions everyone positions themselves intertwines and engages emotionally and, far from simplifications and reductionisms, participates in theoretical discussion and practice for a degrowth model of minimal intervention and sustainable posthuman design.

Σε αυτό το παιχνίδι μεταμορφώσεων και μεταβάσεων καθένας τοποθετείται, πλέκει και εμπλέκεται και, μακριά από απλοποιήσεις, συμμετέχει στη θεωρητική συζήτηση και πρακτική για ένα αποαναπτυξιακό μοντελο ελάχιστης παρέμβασης και βιώσιμου μεταναθρώπινου σχεδιασμού.

Thoughts and thanks to those who participate in the action organized by Anthi Kosma at the course “INTRODUCTION TO ARCHITECTURE II ΑS0102”, at the School of Architecture, University of Thessaly, 21.03.2023. Professors: Phoebe Giannisi, Iris Lykourioti, Giorgos Mitroulias, Giorgos Tzirtzilakis.

Σκέψεις και πολλά ευχαριστώ σε όσα άτομα συμμετείχαν στην δράση που διοργάνωσε η Ανθή Κοσμά στο μάθημα «ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΙΙ ΑΣ0102» στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στις 21.03.2023. Καθηγητές: Φοίβη Γιαννίση, Ίρις Λυκουριώτη, Γιώργος Μητρούλιας, Γιώργος Τζιρτζιλάκης.

άλλες δράσεις στη σχολή | more action to the school

References | Αναφορές

Kohn, Eduardo. How forests think: Toward an anthropology beyond the human. Univ of California Press, 2013.

Leopold, Aldo. Thinking like a mountain. Eugene, OR: Lone Goose Press, 1990.

download the essay here