ΜΑΗΣ του ‘22
Σκέψεις αυθόρμητες πάνω στο ανθίβολο.
του Kosti Keven
.
Έναν κήπο τον κτίζεις.
Σιγά-σιγά.
Σε φάσεις.
[ένα masterplan δεν αποδίδει την κατάσταση, την περιπέτεια αυτής της προσπάθειας. Αναπαριστά, ίσως, μια ιδανική του στιγμή].
Έναν κήπο τον αφήνεις να μεγαλώσει.
Τον ποτίζεις και τον φροντίζεις.
Περνά ο καιρός και κάποια του πιάνουν κι άλλα του χαλνούν.
Μέσα στο χρόνο που μεγαλώνει ο κήπος, μεγαλώνεις κι εσύ.
Μαθαίνεις, εξελίσσεσαι, αλλάζεις κι ιδέες ακόμα.
Κάνεις και κάτι αλλιώς.
Ένας κήπος είναι η μικρή -γεμάτη εκπτώσεις- προσπάθεια μας να μεταφέρουμε τη φύση μέσα στην πόλη.
Όταν είσαι στη φύση, αισθάνεσαι αυθόρμητα [ΤΑΟ].
Αυθόρμητα συνδέεσαι με τη γη κι απελευθερώνεσαι.
Ο κήπος είναι η ενθύμηση αυτής της δυνατότητας που έχεις να αισθανθείς ελεύθερος.
Ένας κήπος, θέλει να σπάσει την γραμμικότητα του ανθρώπου που τον έφτιαξε.
Θέλει να σε μπερδέψει έτσι ώστε να χαθείς… για να βρεθείς.
Όχι σαν δαιδαλώδης λαβύρινθος αλλά σαν μια κατάσταση προτροπής, να μην βιαστείς, να βρεις την έξοδο.
Η κάτοψη που βγήκε για λόγους ανάγκης, μακριά σαν πάπυρος, δεν συντάχθηκε γραμμικά.
Θα τη διαβάσουν κι έτσι.
Άλλος από αριστερά-δεξιά.
Άλλος απ´ την άλλη.
Από πάνω προς τα κάτω.
Σαν το όργωμα, βουστροφηδόν…
Αλλά γράφτηκε αλλιώς!
.
Μπήκαν κι ακούμπησαν οι ζωγραφιές η μια πάνω στην άλλη.
Ακόμα και λίγο, εκεί που ξάκρισαν.
Ίσως νά´θελε περισσότερο να ακουμπήσουν.
Αλλά πώς φτιάχνεις αυθόρμητα ένα παλίμψηστο;
Γιατί το παλίμψηστο θα διέλυε τα όρια και τους άξονες.
Θά´ταν η σημασία, η μια πάνω στην άλλη…
Έναν κήπο τον χαίρεσαι ολάνθιστο αλλά και μαραμένο.
Να τον σχεδίαζες, λέει, όχι ιδανικά, αλλά μ´όλες του τις περιόδους.
Σα νά´βαζες ριζόχαρτα σε φυτολόγιο πάνω απ´τα φύλλα και τα άνθη, κι αλλά -ριζόχαρτα- από πάνω και να ξεγύριζες με το μολύβι και τη φθορά τους.
Τον κήπο τον κτίζεις.
Το´παμε.
Του θεμελιώνεις τις προσμονές σου, μάλλον.
Κι ύστερα παίρνει αυτός μπροστά και κάνει τα δικά του.
Αν τον πιέσεις να γίνει όπως τον θες, θά´ναι πάντα δικός σου.
Αν τον αφήσεις να ανασάνει θα γίνεις εσύ δικός του.
Θέλει να του δείξεις εμπιστοσύνη.
…Λέει να άφηνες το μεγάλο σχέδιο, στη βροχή!
.
Απάντηση