Archive

Tag Archives: Capi Corrales

alf-at-los-seguis

Entramos allí, nos sentamos alrededor de un escenario, dentro de un patio interior lleno de luces. Ellos dijeron solamente que son una familia, padre, tía, hija, hijo * y que admiran la obra de John Cage por ser capaz de fabricar lugares a través de distintas situaciones simultáneas.

Μπήκαμε εκεί και καθίσαμε γύρω από μια σκηνή, μέσα σε ένα εσωτερικό αίθριο γεμάτο φώτα. Αυτοί είπαν μόνο ότι είναι μια οικογένεια, πατέρας, θεία, κόρη, γιος* και πως θαυμάζουν το έργο του John Cage γιατί ήταν ικανός μέσα από διαφορετικές καταστάσεις που συνέβαιναν ταυτόχρονα να φτιάξει τόπους.

Sin embargo, y como suele pasar, no dijeron lo más importante, que su arte familiar es mágico. Así aquellos cuatro entes, dos sentados en sofás y dos como doríforos empezaron a emitir palabras, sonidos, imágenes, luces y proyecciones convirtiendo aquella hora y media en una experiencia interior inolvidable, inclasificable, casi completa y sin duda en esa especie de obra que se siente, que sin darse cuenta entra por la piel. 

Ωστόσο, όπως συνήθως συμβαίνει, δεν  είπαν το πιο σημαντικό, πως η οικογενειακή τους τέχνη είναι μαγική. Έτσι εκείνα τα τέσσερα πλάσματα, δυο καθισμένα στους καναπέδες της σκηνής και δύο σαν δορυφόροι που γύριζαν τριγύρω άρχισαν να μεταδίδουν λέξεις, ήχους, εικόνες, φώτα και προβολές μετατρέποντας εκείνη την μιάμιση ώρα σε μια εσωτερική, αξέχαστη, δύσκολα κατηγοριοποιήσιμη, πλήρη εμπειρία και το δίχως άλλο σε ένα έργο τέχνης από αυτά που τα νιώθεις, που χωρίς να το καταλάβεις “μπαίνουν” από τους πόρους του δέρματος.

De pequeña tenía esta idea sobre lo que la obra de arte es, algo capaz de trasladarnos-conectarnos a otros lugares, que tiene un poder magicometafísico. De mayor no se pueden confesar estas creencias “infantiles”.

Μικρή είχα αυτή την πεποίθηση πως το έργο τέχνης είναι ικανό να μας μεταφέρει να μας ενώσει με άλλους τόπους, που έχουν μια μαγικομεταφυσική δύναμη. Σαν «μεγάλος/η» δεν μπορείς να εκμυστηρευτείς τέτοια «παιδικά» πιστεύω, αλλά ήμουν σίγουρη ότι αυτό το έργο είχε κάτι από εκείνη τη μαγεία.

20161116_194043

 Αsí que frases sobre bocetos o el vacío en las matemáticas dieron paso a sentencias más poéticas sobre el silencio y el vacío, envueltas en imágenes abstractas, indefinidas, difusas, que se proyectaban en la pared, se dibujaban en un caballete, acompañadas de sonidos y música hasta que en un determinado momento me encontré hundida en una música rara, en unas proyecciones que ya no mantenían relación con la gravedad. Y, no sé qué ocurrió pero llegó un momento en que levanté la mirada y estábamos todos hundidos en la oscuridad. De repente estos entes metidos en una sala una tarde de noviembre en Madrid estábamos unidos por algo. Como si alguien nos hubiera transportado a otro sitio. Read More